Isle-sur-la-Sorgue & Kerstmarkt in Beaucaire

 Onze bootpoes geniet van de laatste dagen op haar bootje.

Op zaterdag reden we naar Isle-sur-la-Sorgue. Dit stadje is gekend voor de antiekwinkels. We liepen eens langs bij de verschillende winkels, en vielen bijna om van de prijzen. We vragen ons af of er mensen aan die prijzen ook soms iets kopen.

Schattig, dat staartje.

Dit weekend is de kerstman op de kerstmarkt op bezoek geweest. Het is de eerste keer sinds we hier wonen dat er een kerstmarkt was in Beaucaire. En het was geslaagd. Verschillende kraampjes met eten, drinken en leuke cadeautjes op het ene plein, en vele beestjes op een ander plein.

15 jaar al...

Onze poes blijft fotogeniek. Schattig, dat beestje.

Er kwam een groot zeeschip de haven ingevaren. Er was voor deze boot een plaatsje voorzien aan de "vingersteigers" maar dit lukte niet voor hem. In afwachting op de havenmeester kwam hij even tegen ons liggen. Ze hadden er net een vaartocht van Cannes naar Beaucaire opzitten.

Op zaterdag was het zwaar bewolkt en viel er zelfs wat regen uit de lucht. De kapitein ging verder werken in ons huisje, de matroos ging shoppen en ontdekte een leuke winkel in Nimes: "Stokomani". In deze winkel kan je koopjes doen. De winkel koopt de stock op van andere winkels en verkoopt deze aan een spotprijsje. Zo vind je er kleding van Esprit, kousen en pyjama's van Lee Cooper en nog zoveel meer. Ik ben alvast grote fan en kwam er met een grote zak buiten. Tip: ga er alleen binnen als je tijd hebt. Het was er heel druk en ook rommelig. Je moet wat geduld en tijd hebben om de koopjes uit te zoeken.

15 jaar geleden, ergens begin december sprong de vonk over, de matroos en kapitein werden een koppeltje.

Toen hadden we niet gedacht dat we dit vijftien jaar later zouden vieren in Zuid-Frankrijk, op onze boot. We trakteerden onszelf op een etentje in één van onze favoriete restaurantjes. 

De eerste zondag van de maand. We stapten nog eens 2 musea binnen. We kozen voor 2 musea in Nimes: Carré d'Art en Musée d'histoire Naturelle. Het eerste was niet ons ding. We konden niet goed begrijpen wat er "kunst" was aan de voorwerpen die we er zagen. 

 Onderdelen van auto's bijeen geperst.

 Kaartjes ondersteboven, kunst? Niet voor ons...

 Een foto van enkele tapijten die over elkaar gelegd werden. Hmmm....

 De kapitein was niet mee met dit kunstwerk. "Heeft de kunstenaar ontdekt dat een halve duim een universele maat is en dat alles opeen past ofzo?" Ik kan hem geen ongelijk geven. Veel kunst vinden we hier niet aan.

 Vanaf het dak van het museum werden we wel getrakteerd op een heel mooi uitzicht op Nimes en "Maison Carré".

 Een grote deur, aan Maison Carré.

Het Musée d'histoire Naturelle vonden we al wat meer de moeite. Behalve vele antieke vaasjes, juweeltjes en andere ontdekken was er ook een grote collectie van opgezette dieren te zien. 

 De giraf verwelkomde ons bij de ingang van het museum.

 Kleine en grote leeuw.

We hebben al leukere musea bezocht dan deze 2 in Nimes. Het Musée d'histoire Naturelle is het ganse jaar door gratis te bezoeken. Het is wel eens leuk om er binnen te wandelen. In beide musea waren we onder de indruk van de hoeveelheid personeel dat er aan het werken was. 

De bovenverdieping in ons huisje. Het einde is in zicht.

De werken in ons huisje werden weer verder gezet. In de tweede slaapkamer werd er een hoofdeinde gemaakt, al heel wat geverfd. Het badkamerkastje werd ook verder afgewerkt en in de living werden de spotjes geïnstalleerd. We hopen dat de bovenverdieping af zal zijn tegen midden volgende week. Dan stoppen de werken in ons huisje voor dit jaar. De kapitein heeft nog wat werken te doen bij klanten voordat we op vakantie vertrekken.

Living/keuken

 Slaapkamer 1

 Kastje badkamer 1. We kunnen nu onze handen wassen. Er werd een afloop en kraan geïnstalleerd.

Hoofdeinde in de tweede slaapkamer.

Een duivels straatje.

Er zijn zo van die dagen... De matroos had een afspraak in Marseille. Niet zo bijzonder. Het adres was "Traverse du Diable". Toch een wat vreemde naam. Waarom zou de straat naar de duivel genoemd zijn? Het was al de tweede keer dat ik hier een afspraak had. Bij de eerste afspraak had de eigenares me gezegd dat ik best een via-punt in mijn GPS kon ingeven omdat het een nogal smalle straat was langs de andere kant. Het leek wel alsof mijn GPS met het via-punt op zoek ging naar zoveel mogelijk nauwe straatjes in Marselle, die ik gelukkig kon doorrijden zonder tegenligger. Bij de tweede afspraak bedacht ik me om gewoon mijn GPS te volgen zonder via-punt. Veel smaller zouden de straten toch niet kunnen zijn. Toch wel! Op 300 meter van mijn bestemming, toen ik de Traverse du Diable al enkele honderden meters was ingereden, zag ik een bord van een maximum breedte van 1m60. Hmm, 1m60, hoe breed zou mijn auto zijn? Ik zag een Peugeot 307 geparkeerd staan aan een huis in de straat. Als die erdoor kan zou ik er toch ook er door moeten kunnen rijden. Of toch niet? Al snel werd duidelijk dat mijn auto niet door dit straatje zou geraken. Er werd heel wat gevloekt in de auto. Ik kreeg het heel warm. De voorbije vijf jaar heb ik al vaak me afgevraagd of mijn auto wel door smalle straatjes zou kunnen en telkens lukte het. Tot deze keer. 

 

Dan maar terug achteruit, in het nauwe straatje met verschillende bochten en bergop. De matroos heeft het even heel warm gehad. Wat een stresstoestand. Onze auto heeft er een klein pijntje aan over gehouden. De matroos een namiddag een verhoogde hartslag. Met een kwartiertje vertraging ben ik bij mijn afspraak toegekomen. En het was niet voor niets. Het leverde een mooi nieuw contract op. De huurders zullen er een wegbeschrijving bij krijgen met een uitvoerige uitleg over hoe ze het huis kunnen bereiken zonder kleine straatjes te moeten passeren. Hopelijk gaan ze deze beschrijving lezen.