Een wandeling langs koeien, marmotten en met mooie vergezichten.

Vandaag trokken we opnieuw onze wandelschoenen aan. Deze keer parkeerden we de auto in de buurt van Le Pied du Col, op een kwartiertje rijden van de camping, vanwaar we vertrokken richting de twee refuges en zelfs nog een stukje verder.

Uiteindelijk legden we ongeveer 15 kilometer af, met een hoogteverschil van zo’n 600 meter. Ook vandaag waren we weer onder de indruk van het prachtige landschap. We genoten van de indrukwekkende bergen, de vele mooie koeien met hun schattige oortjes en natuurlijk de speelse marmotten die we onderweg regelmatig zagen.

We leerden ondertussen ook heel wat bij over deze grappige bergbewoners. Marmotten worden gemiddeld 10 tot 15 jaar oud en houden jaarlijks een lange winterslaap van maar liefst 6 tot 8 maanden. Dat doen ze samen met hun familie, want marmotten leven in familiegroepen.

Kort nadat ze in het voorjaar uit hun winterslaap komen, meestal in april of mei, begint de paartijd. Ongeveer een maand later worden de jongen geboren. Een vrouwtje krijgt doorgaans 2 tot 6 jongen.

Bij gevaar fluiten ze luid naar elkaar? Ze graven uitgebreide holen met verschillende kamers en gangen, waar ze zich veilig kunnen terugtrekken. Hun tanden blijven bovendien hun hele leven doorgroeien. Knagen is dus niet alleen een bezigheid, maar pure noodzaak!

De Fransen zijn dol op het vieruurtje, de "goûter". Wij dus ook! Vandaag genoten we van een heerlijke appelcake met chocolade bij de Refuge de Chamoissière. Een leuk pauze tijdens onze tocht.

We raakten er aan de praat met de eigenares, die ons wat meer vertelde over haar berghut. De refuge is slechts enkele maanden per jaar geopend en biedt plaats aan ongeveer 18 overnachters. Aan het begin van het seizoen worden de voorraden per helikopter aangevoerd. Daarnaast kan ze gebruikmaken van een drie kilometer lange tunnel om spullen tot aan de berghut te brengen. Die tunnel is slechts voor enkele mensen toegankelijk, maar gelukkig behoort zij tot die bevoorrechte groep. Naast de inkomsten van de berghut heeft ze in de winter nog een andere job omdat het niet voldoende is om als inkomen. De refuge heeft een aantal vaste klanten die meteen boeken zodra de kalender opent. De slaapzalen worden vervolgens verder gevuld naarmate de reservaties binnenkomen.

Alles zag er bijzonder verzorgd uit. We vonden het dan ook erg leuk om even een kijkje achter de schermen te krijgen en te horen hoe het leven en werken in zo’n afgelegen berghut eraan toegaat. 

Over de Col du Lautaret naar La Grave.

Na een weekje op camping Villard bij Guillestre was het vandaag tijd om onze boel weer in te pakken en te verhuizen. Onze volgende bestemming is camping Le Gravelotte, ongeveer anderhalf uur rijden.

De route ernaartoe was prachtig, maar met ons caravaneke was het af en toe toch even spannend. We reden over de Col du Lautaret, een indrukwekkende bergpas met stevige hellingen en natuurlijk ook fantastische uitzichten. 

Eenmaal geïnstalleerd op ons plaatsje genoten we tijdens de lunch al van het prachtig uitzicht. Vanuit onze camping kijken we recht op de kabellift die naar de gletsjer van La Meije gaat. Dat belooft! We hopen later deze week zelf naar boven te gaan om dit indrukwekkende berglandschap van dichtbij te bewonderen.

Maar voor vandaag hielden we het wat rustiger. Na de stevige tocht met de caravan vonden en onze stevige wandeling gisteren hadden we nog wel zin om even onze benen te strekken. We wandelden naar het Lac du Pontet, een mooi bergmeertje in een rustige omgeving.

Met ongeveer 200 hoogtemeters was het deze keer een heel wat minder zware wandeling dan onze tocht naar de Glacier Blanc. 

Ons uitzicht vanaf de camping.

Er waren zelfs twee moedige zwemmers in het meer. Het water was veel te koud voor ons!

12 kilometer, 1000 hoogtemeters en een gletsjer als beloning.

De bediende van het toerismekantoor had ons aangeraden om naar de "Glacier Blanc" te wandelen, een gletsjer in het "Parc national des Écrins". De Glacier Blanc is de langste gletsjer van het Écrins-massief en strekt zich uit over ongeveer 5,5 kilometer. Hij ontspringt hoog in het massief, onder de Barre des Écrins, en daalt af tot ongeveer 2.450 meter. Wat ons vooral bijbleef, was hoe indrukwekkend groot de gletsjer is. En toch is hij de voorbije decennia sterk gekrompen: sinds 1986 trok de gletsjertong zich al ongeveer één kilometer terug.

We besloten haar advies te volgen en reden een uurtje tot aan de start van de wandeling voorbij Vallouise bij Pré de Madame Carle. Achteraf gezien bleek de wandeling met een 1000 meter hoogteverschil en 12 kilometer lang pittiger dan we vooraf hadden gedacht. We deden er in totaal ongeveer acht uur over. We waren tijdens de wandeling verrast dat er zelfs mensen met kleine kindjes de wandeling deden. Een wandeling die wij al zwaar vonden. 

Het pad voerde ons steeds hoger de bergen in, met onderweg prachtige uitzichten over het ruige berglandschap, én de gletsjer. We zetten door tot voorbij de Refuge du Glacier Blanc, vanwaar we uiteindelijk een schitterend zicht kregen op de gletsjer. Daar konden we de enorme ijsmassa in al haar glorie bewonderen. De meeste mensen stopten hier maar we besloten om toch nog een stuk verder te gaan om het van dichtbij te kunnen bekijken. Het werd technischer, eerder iets voor berggeiten, maar zeker de moeite. We hadden er een fantastisch zicht op de gletsjer, moeilijk in woorden te beschrijven.

Het laatste stuk van de route lieten we voor wat het was. Vanaf daar was de tocht vooral weggelegd voor ervaren alpinisten. Na de stevige klim konden we vooral genieten van het gevoel dat we toch maar mooi tot hier waren geraakt. Maar toen moesten we nog het ganse stuk terug wandelen. Het werd een stevige bergwandeling die we niet snel zullen vergeten. Moe maar voldaan zaten we rond 20u terug in ons caravaneke. 

De berghut komt in zicht...

In de berghut kwamen we even tot rust en genoten we van een stukje taart. Het idee begint te rijpen om ook eens in een berghut te overnachten. Het lijkt ons wel eens een ervaring...

En uiteraard waren er ook weer enkele marmotten.

Het is ondertussen na vijf uur, tijd om terug naar beneden te gaan. 

Onderweg kwamen we ook verschillende mensen tegen die met een soort "matras" op hun rug rondliepen. We vermoedden dat het om bouldermatten ging, die klimmers gebruiken om buiten te oefenen. Best grappig om te zien.