7 maart 2026

Dagje naar Sète, in de regen.

Het eerste weekend van de maand is de trein in de regio Occitanie aan 1€ per persoon, per traject. We hadden meer dan een week geleden samen met vrienden onze tickets geboekt. Jammer genoeg gooide het weer roet in ons eten. Onze vrienden besloten om toch thuis te blijven. De buienradar toonde toch enkele droge uren dus we waagden het er toch op en sprongen de trein op. In Montpellier zijn we er na 45 minuten wachten door een technische panne van de trein afgesprongen, en toch terug opgesprongen omdat de panne dan toch opgelost zou zijn en de weersvoorspellingen net iets beter waren in Sète als in Montpellier. Iets voor 12u stonden we in hartje Sète, de stad gekend voor de vele boten, grote haven, mooie "corniche", teilles (gebakjes met een tomatensaus en octopus), oesters en overdekte hallen waar er altijd wel wat ambiance is. We vonden ons een tafeltje in de markthal en zochten wat lekkers bij de vele kraampjes. Een geslaagd concept! 















Oesterschelpen krijgen hier een aparte bak voor recyclage.

Vervolgens wandelden we de berg op die Sète rijk is. Het is een stevige klim en normaal gezien word je er beloond met een fantastisch uitzicht. Door het slechte weer en de lichte regen die er ondertussen viel was het uitzicht minder overweldigend. 





Nadien gingen we richting de kust voor een wandeling langs de rotskust. We namen wel wat risico om wat verder van de stad en cafe'tjes te wandelen in geval van regio maar het was de moeite waard, de kust is er mooi zelfs met minder mooi weer. En dan begon het te gieten. We schuilden even in een buskotje, net als andere mensen. Maar stapten wat later toch weer verder dus uiteindelijk hadden we toch vochtige voeten door de vele plassen op ons pad. We zochten warmte in een café'tje bij een lekkere cheesecake. Een kwartier te vroeg stonden we rond half zes in het station voor onze trein terug naar Tarascon. Al bij al een geslaagde dag, blij dat we na lang twijfelen dan toch geweest zijn.




De zon deed even een poging...

















Uiteindelijk wandelden we 14 km. Flink vinden we dat van onszelf!
Home sweet home...

4 maart 2026

Saint-Mitre-les-Remparts & wandelen in het natuurreservaat.

Het weer was zonnig en we hadden wat tijd dus pakten we wat spullen bij elkaar en reden we naar onze zeilboot. We zijn het nog niet helemaal gewoon om zoveel ruimte te hebben in onze "zeeboot". Na een bezoekje aan St-Mitre-les-remparts alsook de bricowinkel installeerden we ons binnen voor onze eerste nacht aan boord. Koken ging vlot en was heel makkelijk, er is zelfs plaats om twee kookpotten op het vuur te zetten. Ons bed is nog even wennen aangezien er weer een hoek uit is maar de eerste nacht was al behoorlijk goed. Aangezien er geen wind was werd er niet uitgevaren. Heel typisch, als we een motorboot hadden was er vaak wind. Nu we een zeilboot hebben lijkt het net wat vaker windstil. We gingen op de terugweg wandelen in de Marais de Vigeuirat nabij Mas Thibert. Dit stond al lang op de matroos haar verlanglijstje. Aangezien dit bezoek niet gepland was hadden we geen verrekijker nog fototoestel met telelens. Een deel van het natuurreservaat was ook afgesloten wegens teveel water. Desondanks was het bezoek geslaagd! De toegang was uitzonderlijk gratis, en de vogels waren wel present.

 








De lente is in het land...



















Al enkele maanden stond een lunch in "La Maison de Celou" in Chateauneuf de Gadagne op ons wensenlijstje. Het is eindelijk nog eens gelukt en was opnieuw heel goed. Vanaf het restaurant heb je een mooi uitzicht over de regio en de Mont Ventoux.



Demazet, een wijnwinkel met duizelingwekkend plafond.