Apetrots!

Apetrots zijn we op onze boot. Na het aanpassen van de waterlijn en het lassen van de nieuwe anodes verfden we een tussenlaag op onze boot voordat we de anti-fouling erop verfden. De tussenlaag was helemaal mijn ding, zalmroos met wat bling bling.

Ondertussen kon ook de blauwe band terug geverfd worden en de patrijspoortjes terug gemonteerd worden. We hebben één nieuw patrijspoortje besteld, maar jammer genoeg laat de levering op zich wachten dus dit zal voor later zijn. Voorlopig werd er een houten plaatje ingezet.

 Onze "schaft" op de werf: cheeseburger met ovenfrietjes!

 Schroefas met nieuwe vetkoord.

De nieuwe vetpomp werkt!

 De fenders kregen een schuurbeurt.

Zaterdagochtend om 8 uur was het "moment suprême". De boot werd in de scheepslift gehangen. Daarna kregen we nog 20 minuten de tijd om anti-fouling te verven op de plaatsen waar de stutten gestaan hebben. We werden aangevallen door de muggen tijdens onze laatste verfwerken. 

 Er werden doeken tussen de riemen van de lift en onze boot gehangen om de boot niet te beschadigen.

 De scheepslift vertrekt, onze boot drijft terug.

 We hebben de waterlijn opnieuw moeten bepalen omdat dit niet meer correct was. Eens in het water zagen we dat we dit correct gedaan hebben. Dat was even spannend.

 Apetrots zijn we op het resultaat. Tien dagen hard werken maar we kunnen normaal gezien de volgende vijf jaar ervan genieten. Al blijft er natuurlijk altijd nog wat klussen op ons lijstje staan. Koop een boot, werk je dood. Of dat zeggen ze toch.

De volgende stap. Terugvaren. Onze opblaasboot, momenteel gebruikt als "tender" werd opnieuw in het water gelegd. We vaarden onmiddellijk even naar de zee, om te kijken hoe de zee was. De omstandigheden waren zoals op de weersvoorspellingen. 

De motor van de Por Qué No werd gestart. Op naar de kanalen, waar onze boot thuis hoort. 

Video van de Por Qué No op zee

Het stukje over zee ging nu veel vlotter dan vorige keer. Er was minder wind en ook minder deining. Het bleef spannend voor ons maar geen enkel probleem voor onze boot. Eens in Le Grau du Roi aangekomen meerden we aan tegen een vissersboot. De eerste brug ging immers pas open om 12u30. 

 Ons uitzicht tijdens de lunch op het achterdek. Het was lekker warm en de zon scheen.

 De bootpoes.

 Brug 1 in Le Grau du Roi.

De bootwerf Spano in Le Grau du Roi. Voor deze bootwerf moet je niet over zee. Maar we vonden ze toch wat te rommelig om hier onze boot uit het water te laten halen. 

Nadat we de eerste brug voorbij waren moesten we opnieuw aanmeren. De volgende brug zou immers pas om 16u open gaan. We maakten van de gelegenheid gebruik om terug naar Port Camargue te wandelen om onze auto te gaan halen. Die hebben we maandag nodig voor een afspraak. 

 Nadat de Por Qué No te water was gelaten werd deze boot uit het water gehaald. Achteraf zagen we dat hij op net dezelfde plaats werd gezet als waar wij tien dagen hebben door gebracht. Nostalgie.

 16u: we kunnen de 2de brug door. Op naar Aigues-Mortes waar we hopen te kunnen aanmeren.

We vonden in Aigues-Mortes niet direct een plaats waar we konden aanmeren. Gelukkig lagen er ook vriendelijke Belgen die ons voorstelden om tegen hen aan te meren. Wij blij! Hier zullen we tot maandagnamiddag blijven liggen. 

 Apéro met de buren.

Genieten van de zonsondergang. Prachtig!

De Por Qué No is geslaagd!

De Por Qué No doet het goed. Dat is de korte samenvatting van het bezoek van de expert die vandaag langs geweest is. We moeten uiteraard nog zijn verslag afwachten maar de diktemeting van het ijzer was beter dan verwacht en het woord "cousteau" is regelmatig gevallen. De opmerkingen waren wel dat het schip vrij moeilijk is om mee te manoeuvreren aan het onderwaterschip te zien. Dit wisten we al langer. De elektriciteits verdeelkast mag afgesloten worden. De elektricien aan boord vindt dit overdreven, zoals het hoort voor een echte elektricien. We zijn benieuwd om het officiële verslag te ontvangen. De hoofdreden voor deze expertise was om van verzekering te kunnen veranderen. Maar het is uiteraard ook zeer interessant voor ons om een objectieve mening te horen van een kenner. Voordat we de Por Qué No terug in het water zetten dienen er alleszins geen "dringende" werken te gebeuren. Gelukkig. We verven verder. Morgen beginnen we aan de anti-fouling.

 Onze buur is terug te water gelaten, zonder afscheid te nemen.

 De anodes liggen klaar...

 De Por Qué No werd gekeurd, vanbinnen en vanbuiten. Deze man is niet goedkoop. Gelukkig zouden we op 2 jaar tijd de kost voor deze expertise kunnen terug winnen doordat we een goedkopere verzekering kunnen nemen.

 De bodem van de Por Qué No is minstens 5 mm dik, op een paar uitzonderingen na. De romp is rond de 4mm. Het minimum is 3 mm. Hij is met glans geslaagd dus! 

Onze poes is ondertussen op haar gemak, hoog en droog in haar nieuwe mandje.

Opeens is er veel lawaai. Dat vindt ze NIET leuk!

Een anode meer of minder...

De werken gaan voort. Ondertussen zijn de aluminium anodes op onze boot bevestigd. De nieuwe anodes kunnen erop en eraf gevezen worden. Handig voor in de toekomst. De werf waar we vijf jaar geleden uit het water stonden had zink anodes op onze boot bevestigd (voor op zout water) maar op zoet water moet je eigenlijk aluminium anodes plaatsen.  Er bestaan ook magnesium anodes, bedoeld voor brak water of als je op zoet en zout vaart.  

Ondertussen kan de kapitein zelf lassen en kunnen we zelf de anodes op onze boot bevestigen. Hierna werd er weer geverfd. Het zal nog niet de laatste keer zijn.

 De lasser, kapitein, verver en pk!

 De oude anodes.

 We hebben sinds enkele dagen een nieuwe buur. Onze buurjongen is vrij indrukwekkend en kleurrijk. Het is een boot van de "Société Nationale de Sauvetage en Mer". Een reddingsboot dus. Er werd al stevig gewerkt door de reddingswerkers. Al hebben we de indruk dat we van al de boten rond ons het vaakst aan het werk zijn. We hebben misschien ook wel één van de oudste boten.

 Ons achterdek, wat minder gezellig dan gewoonlijk. In de boot werd er vandaag "schoon schip" gehouden. Morgen komt immers de expert langs en willen we toch een klein beetje een goede indruk nalaten.

 Dit is mijn uitzicht terwijl ik achter mijn computer zit om wat dringende administratie te doen. Het is eens wat anders.

In de verte zien we toch nog een klein beetje de prachtige kleuren van de zonsondergang. Jammer dat er een gebouw in de weg staat.

De muggen hebben honger! Wij zijn blijkbaar zeer lekker...

Bzzzzzzz... De muggen zijn hier nog springlevend, en hebben honger! Ze zijn momenteel nog erger dan in Beaucaire in putje zomer. Heel irritant. Gelukkig hebben we nog muggenmelk in huis maar dit is zelfs nog niet voldoende om de dag door te komen zonder weer enkele muggenbeten bij te hebben. Irritante beesten!

Het weer is hier momenteel zomers. De temperaturen zitten vlot boven de 20°C, de shorts en sandalen worden terug uit de kast gehaald. We hebben tot nu toe al heel veel geluk gehad met de weersomstandigheden voor onze bootwerken. Elke dag werd er tot nu toe al gewerkt, met resultaat. De bovenromp heeft al drie lagen gehad en de waterlijn is gecorrigeerd. Maar we zijn nog niet klaar. De blauwe lijn moet terug opnieuw geverfd worden, de verschillende lagen anti-fouling moeten er nog op geverfd worden en er staan nog enkele technische verbeteringen op het lijstje. Als we zo blijven verder werken geraken we zeker klaar tegen zaterdag, als de boot terug in het water gezet zal worden. We kijken er toch wat naar uit. Hoog en droog is leuk voor enkele dagen maar na enkele dagen op het emmertje plassen, gaan douchen op enkele tientallen meters en op een boot vol rommel leven kriebelt het al terug om naar ons vertrouwde leventje te gaan. We beginnen stilletjes aan het weer al terug wat in het oog te houden. We hopen op geen wind, zon en een rustige zee. 

Gelukkig hadden we gisteren een reden om een namiddag ontspanning in te lassen. We kregen bezoek van vrienden waarmee we een wandelingetje in Port Camargue deden en een barbecue op onze boot bij gebrek aan een goed restaurantje dat open is op zondagavond. Gezellig!

 De zee was gisteren ideaal. Hopelijk volgend weekend ook!

Nog een weekje te gaan...

De roestplekjes worden behandeld en de romp werd al gedeeltelijk opnieuw geschilderd. Gelukkig zijn de weergoden ons goed gezind.

Dat moet onze bootpoes ook gedacht hebben van de poezengod. Opeens stond er immers een nieuw poezenmandje. Toch interessant wat ze allemaal verkopen in de bricowinkel.

 Onze bootpoes is al wat meer "zen".

 De boot is een "lappendekentje" door de grijze verf die we gebruikt hebben op de plaatsen waar er ijzer bloot was.

  

 De boot begint er terug wat mooier op te worden. We zijn al benieuwd naar het eindresultaat binnen een week als hij terug in het water gaat.

Onze poes, verwend? Maar nee!