De kust van Conil de la Frontera en tonijn gaan proeven in Barbate.

We deden een rondritje langs de kust. Het eerste stuk lieten we lings liggen omdat het bestaat uit zoutmeren, zoals de Camargue vlakbij Beaucaire. Het volgende stuk kust was veel meer ons ding, rotsen. We startten met een stop boven Conil de la Frontera. Deze kust bestaat uit verschillende "baaitjes" met een zandstrand, van elkaar gescheiden door rotsen. We wandelden er langs de kust, van de ene baai naar de andere. De zee stond nog vrij hoog dus we konden niet van de ene baai naar de andere gaan langs het strand. 

 Even wachten tot de zee zich weer terug trekt...

Vervolgens reden we naar Barbate, gekend voor de blauwvintonijn.  In april, mei en juni wordt de tonijn hier gevangen op een eeuwenoude manier: "la Almadraba". Deze methode is 3000 jaar geleden uitgevonden door de Feniciërs. Het is de kusnt om de netten precies zo te positioneren in de zee waar de tonijn vanuit de Atlantische Oceaan komt en op weg gaat naar het warmere water van de Middellandse Zee. De tonijn wordt door een doolhof van netten geleid totdat ze gevangen zitten in een fuik van netten en omring zijn door vissersboten. Het grote net wordt omhoog gehaald en de vissers srpingen met veel spectakel in het water om de gigantische tonijnen, tot wel 3 meter en 500 kg, binnen te halen. De vangst wordt daarna gesorteerd door ervaren Almadrabavissers. Alleen de grote vissen worden gehouden voor consumptie, de kleinere vissen worden weer in het water teruggegooid om zo de visstand op peil te kunnen houden.

(foto van bestemmingandalusie.nl)

 Tientallen ankers liggen bij elkaar.

We gingen de tonijn eens proeven in Barbate, in het restaurantje Peña El Atun. Dit bleek een schot in de roos. Voor een zacht prijsje (30€ voor ons beide) hadden we tonijn geproefd die gedroogd of  gestoomd was en ook de rauwe tonijn. Heel lekker!

 "Mojama" (d.m.v. van zout gedroogde tonijn) met gezouten amandelen.

Jammer genoeg was het museum van de tonijn in de winter gesloten. We hadden anders wel graag eens willen gaan kijken. De winkel was wel nog open.

Een bezoekje aan Barbate om de tonijn te gaan proeven, is zeker de moeite waard als je in de buurt bent.

Jerez de la Frontera en Chipiona

Voorbije zondag was er niet veel zon te bespeuren. Gelukkig was het niet koud en was er geen wind. We reden naar Jerez de la Frontera, gekend voor zijn bodegas met sherry, om eens te kijken wat er te zien was. De bodegas waren gesloten op zondagnamiddag maar de bars en restaurants waren wel open in het centrum. De Spanjaarden waren weer talrijk aanwezig.  

 De Spanjaarden zijn zot van loterij. De spelers kunnen over heel Spanje loten kopen voor El Gordo de Navidad (speciale kerst-versie). De loterij met de grootste prijzenpot van de wereld voor wat betreft de grootte van de jackpots (2,4 miljard euro...).

 We dronken een droge en zoete sherry in Jerez de la Frontera. De droge sherry was niet ons ding. De zoete deed ons denken aan porto. 

 Op zondagnamiddag was het Alcazar, een Moors paleis uit de 11de Eeuw, gesloten. Jammer want we wilden graag de "camera obscura" wel eens in het echt zien. Het Alcazar ligt op het hoogtste punt van de stad. Vanuit de toren werd een systeem bestaande uit lenzen en een spiegel geïnstalleerd waarmee ze de ganse stad kunnen zien. 

(foto van Atlas Obscura)

 Tio Pepe, één van de bekendste bodegas in Jerez de la Frontera. Ook deze was gesloten voor een bezoek. Jammer want we hadden wel graag eens de ladder van de muis willen zien: https://www.atlasobscura.com/places/the-sherry-mice-of-tio-pepe-jerez-de-la-frontera-spain

 De kathedraal van Jerez de la Frontera.

 De flamenco is heel opvallend aanwezig in de stad.

Jerez de la Frontera was een leuke stad maar had niet dezelfde charme als bijvoorbeeld Cadiz. We reden na onze wandeling in de stad door naar de kust, meer bepaald Chipiona. Zelfs met bewolkt weer blijft de zee heel mooi om te zien! Het stadje is in de zomer duidelijk heel druk bevolkt, in de winter is het heel wat rustiger. Het is onder andere gekend voor de Moscatel-wijn, bloementeelt en de vuurtoren (1867) die met zijn 69 meter de grootste is van Spanje, 3de grootste in Europa en 5de grootste in de wereld.

We dronken een Moscatel-wijntje in Chipiona en lieten bijna de helft staan. Veel te zoet voor ons! Net een pakje suiker dat je aan het drinken bent. Gelukkig zijn niet alle Moscatel-wijntjes zo superzoet.