We hadden dinsdag "campingarrest" aangezien onze auto een "fwiet" had aan z'n koelvloeistofleiding. We trokken onze wandelschoenen aan voor een wandeling vanaf de camping over de kliffen. Slechts enkele kilometers wandelen bracht ons al aardig in het zweet. Heen en terug wandelden we uiteindelijk 4,5 kilometer gedurende ongeveer anderhalf uur.
De volgende ochtend waren we blij met het verlossende telefoontje van de garage. Hij kwam net buiten de Mercedes-garage en had het onderdeel in z'n handen. We konden al naar de garage rijden, hij zou er een 20 minuten later ook zijn en dan konden ze het onderdeel vervangen eens de motor wat was afgekoeld. Een dik uur later konden we met nieuwe koelingsbuis terug naar de camping rijden om ons caravanneke gaan op te halen om samen nieuwe oorden te gaan ontdekken. Wij blij!
Op zondag duwden we met enige moeite ons bootje in het water. De golven waren vrij hoog wat het er niet echt makkelijk maakte. Gelukkig lukte dit uiteindelijk wel, al waren we beide vrij nat toen we aan boord klommen. We zetten koers naar het Desert des Agriates waar twee mooie stranden zouden liggen, Plage du Lotu en Plage de Saleccia. Beide stranden stellen op het eerste zicht niet zoveel voor van op zee maar eens aan land begrijp je beter wat er zo mooi aan is.
Plage du Lotu.
Hello octopussy!
De volgende dag was de zee wat rustiger en voeren we naar de baai van Saint-Florent. Jammer genoeg kwamen er al vrij snel wolken opzetten.
Een cremeke lekken.
Ons bootje blijkt minder sterk dan gehoopt. Hopelijk helpt wat lijm en enkele dagen droogtijd om hem te herstellen.
We reden de bergen in op zoek naar een goed restaurantje. Dat bleek een succes. Jammer genoeg is het in de bergen ook wat frisser. Daar had gelukkig de restauranteigenaar een oplossing voor door me een lekker warm dekentje te geven. Het werd een hartverwarmende avond...
En dan blijkt op de terugweg dat de auto wat mankementjes heeft, net wanneer we 3 uurtjes wilden rijden met caravan naar het Zuiden van Corsica. We zitten immers met een "fwiet" in een leiding voor het koelvloeistof die naar de motor gaat. Na wat rond bellen en een bezoekje aan de plaatselijke garage lijkt het erop alsof we morgenochtend het onderdeel zouden kunnen hebben. We zijn benieuwd! Onze ervaring met de gemiddelde Corsicaan is tot nu toe niet zo positief. Ze zijn meestal helemaal niet vriendelijk of hulpvaardig. Gelukkig de eigenaars van de garage wel...
Terwijl we wachten op meer nieuws deden we een wandelingetje naar het nabij gelegen dorp dat gekend is voor z'n goede wijnen. Wat een toeval! We kozen een wijndomein uit om wat wijntjes te gaan proeven. Bij aankomst wees de eigenaar ons de glazen, en de flessen wijn. We mochten onszelf bedienen en kiezen welke wijntjes we wilden proeven.
We deden vandaag een rondrit van iets meer dan 200 kilometer, bijna 4 uur rijden. De eerste stop was het stadje Corte waar we even tot boven wandelden en gingen lunchen. Het stadje bruist met de vele restaurantjes en toeristen.
Het bekende Paoli-plein in het centrum van Corte met een standbeeld van Pascal Paoli, de vader van het Corsicaanse nationalisme. Paoli maakte indertijd van Corte de hoofdstad en richtte er in 1765 een universiteit op maar die sloot alweer in 1768 de deuren toen Corsica bezet werd door Frankrijk. In 1981 werd de vraag naar hoger onderwijs op het eiland steeds groter en om de leegloop naar het vasteland van Frankrijk te voorkomen werd de universiteit opnieuw geopend met aanvankelijk 500 studenten. De universiteit is nog steeds de enige universiteit op Corsica met ongeveer 4000 studenten. Het is de enige universiteit waar je Corsicaans kan leren, de voertaal is er Frans.
Vervolgens reden we door naar de Gorges de la Restonica. Deze kloof is één van de bekendste op Corsica. De rit ernaartoe was niet eenvoudig. Auto's moesten elkaar passeren op een hele smalle weg met langs de ene kant een afgrond en langs de andere kant rotsen waar je niet wil tegen rijden. Aangezien vele toeristen de kloof willen bezoeken, passeer je de ene na de andere auto. Eens aangekomen op de betaalparking (6€) konden we aan onze wandeling beginnen. We waren vrij laat (+/- 15u43) om aan de wandeling te starten dus stapten we wat door. Iets voor 17u kwamen we aan bij het eerste meer "Lac de Melu". We besloten om niet verder te wandelen tot aan het tweede meer. De wandeling van iets meer dan 6 kilometer was vrij vermoeiend. Het eerste deel was vaak klauteren op de rotsen, het tweede deel moesten we de rotsen terug af.
Smalle weg door de "Gorges de Restonica".
Een berghut met frisse dranken, waar we vaak over spreken als we aan het wandelen zijn maar bijna nooit tegen komen. Jammer genoeg hadden we geen tijd om er ons even te nestelen op het terras.
Kaas... De Corsicanen hebben er wat mee. Net als met charcuterie. Zelfs hier in de bergen kan je kaas kopen.
