Lek in de mazouttank

Net zoals bij een huis zijn er aan een boot ook altijd wel ergens herstellingen te doen of verbeteringen mogelijk. Deze keer hebben we echter een grote herstelling in het vooruitzicht. We hebben immers een "lek" in onze mazouttank. De kapitein had een lek aan de aansluiting van de tank al gerepareerd maar blijkbaar is er nog een tweede lek ergens onder de tank. We denken dat de tank al meer dan 40 jaar in de boot staat en nu dus aan vervanging toe is. 

Dit is echter niet zo evident. De tank is immers verwerkt tussen de rekken in het motorruim. Bovendien is de tank gemaakt uit ijzer en dus zeer zwaar. Gelukkig hebben we al een groot luik waar ze normaal gezien door kan zodat we ze hopelijk niet in stukken moeten zagen. Het zal een hele klus worden om ze eruit te halen, er moet eerst heel wat afgebroken worden. De kapitein heeft alvast bijna alle diesel eruit kunnen halen zodat ze al minder lekt. Er zat nog een 350 liter in de tank die nu in verschillende vaten zit. De laatste 50 liter is echter wat moeilijker om eruit te krijgen. 

We hebben nog even tijd om de tank eruit te halen. We hebben de mazout immers alleen nodig voor warm water en kunnen tijdelijk vanuit een klein (60L) vat mazout tanken. Bovendien gaat onze verwarming waarschijnlijk pas terug aan in oktober of november. We moeten ook eerst nog op zoek naar een nieuwe tank die in ons motorruim past. Dat is niet zo evident met de beperkte afmetingen. Gelukkig hebben we al enkele goede tanken gevonden die mogelijk zouden zijn. Begin september zullen we waarschijnlijk onze nieuwe tank kunnen installeren. Wordt vervolgd.

Het is hier nog hoog zomer en de temperaturen gaan elke dag vlot boven de 30 graden. We zochten wat afkoeling in de Gardon, nabij Remoulins. Het aantal toeristen zal stilletjes aan terug beginnen te minderen. 

Salin-de-Giraud & Plage de Piémanson

Deze namiddag reden we naar zee om wat afkoeling te zoeken. Onderweg kwamen we voorbij Salin-de-Giraud. Dit stadje ligt in het uiterste zuidoosten van de Camargue aan de oever van de Grand Rhône. Van oorsprong was het een slaapstad voor arbeiders van de fabrieken Pechiney en Solvay die zout wonnen voor de productie van natriumcloride, één van de componenten van de Marseillaanse zeep. 

Salin-de-Giraud heeft de grootste zoutpannen van Europa (11.000 ha). De zoutwinning volgt een nauwkeurig tijdschema. Van maart tot juli worden de bekkens gevuld met zout water dat uit de Middellandse zee wordt gepompt. De zoutwinning begint 1 september en duurt 35 dagen. Het gewonnen zout wordt opgehoopt rondom de bekkens en vervolgens opgehaald door een vrachtwagen om gewassen te worden. Als al het gewonnen zout schoon is, wordt het vervoerd naar enorme heuvels die vanaf de weg zichtbaar zijn. Uit die openluchtmijn wordt geput tot aan de zoutwinning van het jaar daarop. Het zout van Salin-de-Giraud wordt voornamelijk gebruikt voor de industrie.

  

We reden verder richting onze bestemming: Plage de Piémanson. Een zeer gekend en besproken strand. Op dit strand wordt vrij kamperen toegestaan tussen 1 mei en 1 oktober. Dat is heel duidelijk te zien als je op het strand bent want er staan zeer veel caravans, mobilhomes en tenten. De (vooral Franse) kampeerders en dagjestoeristen genieten er van zon, zee en strand weliswaar met eigen voorziening van elektriciteit en water. Ook de naturisten hebben een deel van het strand beschikbaar. Over Plage de Piémanson bestaan er veel voor- en tegenstanders. Wij waren onder de indruk dat dit nog kan bestaan in deze tijden. Alles lijkt er alleszins heel vlot en gemoedelijk te verlopen. Misschien trekken we hier ook wel eens naartoe voor een paar dagen met onze caravan. Een reportage over dit strand vind je hier.

Sinds de verbouwingen van onze boot heb ik een haat/liefde verhouding met roest. Als ik dit zie kriebelt het om m'n spateltje boven te halen...

Le Lydia in Barcarès

Bij het surfen met "Google Earth" op de stranden van Zuid-Frankrijk zag ik opeens een vreemd voorwerp op het strand liggen nabij Barcarès (Pyrénées Orientales). Na even zoeken was ik zeer verbaasd om te zien dat er op een 200-tal kilometer van hier een groot schip "aangemeerd" ligt.

Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en na even surfen wist ik dat het gaat om het schip Le Lydia, 90 meter lang en gebouwd in 1931. Tot 1967 was het een cruiseschip. Vanaf 1974 was het een Casino en dancing, eigendom van een Japanse zakenvrouw. In 1997 werd het schip echter gesloten door de minister van Binnenlandse Zaken wegens financiële problemen tot het in 2004 weer zijn deuren opende voor een nieuwe start als Casino dat ondertussen weer gesloten is. Nu zou het schip eigendom zijn van de gemeente, open voor kunsttentoonstellingen. Een bezoeker noemde het schip "de eifeltoren van Barcarès". Een filmpje van de opening van het schip.

Meer info en een filmpje over dit schip kan je vinden via deze link en deze link.

Moet ik nog zeggen dat dit op ons lijstje staat om eens te bezoeken als we in de buurt zijn?!

Route des Crêtes & Bandol

Voor onze laatste dag in de regio rond Cassis reden we via de "Route des Crêtes" naar Bandol. Beide zijn een aanrader!! We hebben tijdens deze vakantie weer maar eens ontdekt hoe prachtig de natuur kan zijn.