20 mei 2026

Dagje La Ciotat.

Na onze woelige dag hesen we onze zeilen en vaarden naar richting La Ciotat. Er was wat wind maar niet heel veel dus we aten rustig 's middags, al varend langs Île de Riou naar de kuststad. Leve de autopilot. 










We gooiden ons anker uit in een baai op vogelvlucht van La Ciotat. Hier zouden we onze tweede nacht doorbrengen. We kregen er een mooie zonsondergang gratis bij.





De nacht was al wat rustiger als vorige nacht maar omdat ze meer wind voorspellen besloten we om de volgende ochtend de haven van La Ciotat in te varen, voordat de wind opkwam. Om negen uur konden we bellen of ze een plaatsje hadden en gelukkig was het antwoord positief. We hadden ook wel zin in een dagje La Ciotat. We hadden immers het koppel dat we er twee jaar geleden toevallig leerden kennen, en die er een buitenverblijf hebben, een berichtje gestuurd om te zeggen dat we in de buurt waren en ze hadden ons uitgenodigd voor een lunch op hun appartement. De nacht in de haven is gelukkig nog betaalbaar, zelfs met een wat grotere boot. Toch al in laagseizoen. We betaalden een dikke 20€ voor de nacht.







Een roze zeilboot... Wat een mooi idee! Benieuwd hoe hun zeilen eruit zien...












We hebben een favoriete pizzeria in La Ciotat en reserveerden dus snel een tafeltje voor een tête-à-tête 's avonds.

19 mei 2026

Nuit blanche... Geeuw

Maandagmiddag stonden we in Fos, met ons karretje vol eten en drinken, klaar voor een zeiltripje. Er stond behoorlijk wat wind, en dat maakt het voor ons meteen wat spannender. Onze poes was niet zo enthousiast, en na ongeveer een uurtje varen kwamen haar brokjes er alweer uit. We hebben haar dan samen met haar reisbakje buiten gezet, en dat leek iets beter te gaan, al bleef ze verre van op haar gemak. Ze is haar nieuwe boot nog niet gewoon.

Na een viertal uur varen, aan zo’n 5 tot 7 knopen, kwamen we aan in Frioul, op ongeveer 40 kilometer (+/- 22 mijl) van Fos. De baai waar we eerder al eens hadden overnacht, lag deze keer niet goed ten opzichte van de wind, dus voeren we door naar een baai aan de andere kant van het eiland.

De wind bleef echter stevig doorstaan tot een uur of drie ’s nachts, waardoor de zee onrustig bleef en ons bed de hele nacht mee bewoog. De eerste nacht van onze trip was dus niet bepaald geweldig, een "nuit blanche" zeggen ze in het Frans. Gelukkig was het tenminste niet koud.