12 oktober 2025

De "Happy hour" werd te water gelaten, en er terug uit gehaald, en terug...

We verhuisden (het lijkt soms wel onze hobby) nog eens een weekje in "de Treize". Het plan was eigenlijk om er meerdere weken te verblijven maar dan kregen we een aanvraag voor een boeking en besloten we om die met open handen aan te nemen vanaf zondag terug naar onze boot te gaan. Maar eerst hadden we nog een apéro met onze buren van het appartement en een barbecue met klanten/vrienden.





De voorbije week werd er ook wat tuinonderhoud gedaan in "de Treize" en "Maison Tarascon". En er werd weer stevig gepoetst.



De "pizzaïolo" is in the house.
Het tweedehands croquemachine werd getest en goedgekeurd.

De dienst stedenbouw kwam kijken naar ons zwembad en ramen om te checken of het overeenkwam met de bouwaanvraag. Volgens de voorschriften moeten we palen rond het zwembad zetten omdat het huis officieel in overstromingsgebied ligt. De palen zouden ervoor moeten zorgen dat de brandweer ziet dat er een zwembad is bij een overstroming. Iedereen denkt het zijn van die regel en dus hadden we een bloempot gezet op de hoek als "paal" en gingen we ervan uit dat de muur wel duidelijk genoeg was. De controleur dacht blijkbaar wat hetzelfde van de regel maar hij moest toch een foto hebben met palen op. De borstelstelen kregen even een nieuwe functie...


De matroos was niet helemaal tevreden van de tafel in "den Treize". Een andere tafel werd gezocht en gevonden. Nu moet ze alleen nog maar geschuurd en vernist worden. De stoelen kregen we er gratis bij.

De pedalo werd te water gelaten. Het plezier was groot, tot we de volgende dag zagen dat hij wat scheef lag. We vaarden er terug mee naar de botenramp, de matroos met de voeten in het water. Eens hij uit het water was zagen dat de polyester langs onder niet meer goed zat. De kapitein repareerde het bootje en we konden terug trappelen.












Billie haar bootje gaat naar de buren...

Even niet zo happy, met de "happy hour".

3 oktober 2025

Dagje Frioul en zeilboot slepen.

We zijn ondertussen fan geworden van de "poke bowl" en kennen in Marseille een goed adresje. Met 2 poke bowls in onze frigo verlieten we de stad op zoek naar rustigere oorden, en vaarden we naar de eilanden van Frioul die net voor Marseille liggen. Na enkele dagen in de drukte van de stad snakten we toch terug naar wat rust. We zochten een leuke baai en genoten er van onze poke bowl. We hadden net gedaan met eten toen we merkten dat een grote zeilboot wat verderop van plaats was veranderd. We wisten dat de eigenaars niet aan boord waren want we hadden ze ongeveer 20 minuten voordien zien voorbij varen met hun bijbootje. Ze zeiden niets toen we vriendelijk goeiedag deden en ze keken wat de andere kant op. We hebben toen nog gezegd tegen elkaar dat ze beter vriendelijk zouden zijn, je weet nooit met een boot. 
We waren niet de enigen die gemerkt hadden dat de boot van plaats veranderde. Twee andere schippers van zeilboten zwommen al richting de boot en klommen er net aan boord toen ook wij er met onze motorboot waren. De boot zat ondertussen al heel dicht bij de rotsen. Met een touw trokken we met ons bootje de boot weg van de rotsen. Eén van de twee mannen had gelukkig het anker helemaal omhoog kunnen trekken. Onze motor moest stevig draaien om beweging in het grote zeilschip te krijgen. Ondertussen hadden de twee mannen ook de motor kunnen starten, en eens ze door hadden hoe het werkte zat onze taak erop en konden ze het schip terug naar de minder diepe kant van de baai varen en konden ze het anker opnieuw, et met meer ketting, uitgooien. Toen de eigenaars twee uur later terug kwamen waren ze zich van niet veel kwaad bewust. Ze hadden volgens één van de twee mannen blijkbaar wel gemerkt dat er iets veranderd was op hun boot. De twee schippers lagen dichterbij en vertelden hun wat er juist gebeurd was. Even later maakten ze hun bijbootje terug vast en vertrokken met hun boot richting zee. Ze wuifden even en waren weg. Wat meer dankbaarheid had op z'n plaats geweest...


De zeilboot terug op een veilige plaats in de baai...




Voor onze laatste nacht sliepen we in de haven van Frioul. 









We spraken er met Antwerpenaren die hun boot jaren in Griekenland liggen hadden maar er nu terug naar Antwerpen gaan varen, met een winterstop in Port Napoleon. De zonsondergang en -opgang waren er weer prachtig.
Voordat we terug naar Fos vertrokken gingen we nog even wandelen op het eiland.




Vanop zee hebben we dit al vaak gezien. We dachten dat het kruisen waren als herdenking maar het blijken de oude funderingen van een gebouw te zijn.