De dagen vliegen hier aan sneltempo voorbij en zijn heel afwisselend. We werken in ons nieuw projectje op een laag tempo doordat we besloten hebben om een subsidiedossier op te starten. De voorbije week is er eindelijk iemand langs geweest om een "audit energétique" te komen doen. Volgende week horen we het resultaat ervan. Intussen komen er professionele klussers langs om offertes te maken voor extra isolatie, nieuwe ramen en verwarming. Indrukwekkend hoeveel tijd daarin kruipt: afspraken maken en vooral hun bezoekjes duren bij sommigen tot 2 uur! Verder kregen we ook nog bezoek uit België waarmee we leuke etentjes gehad hebben en gingen we al eens kijken in wat winkels naar tegels en keukens. Eens we het defenitieve rapport hebben van de audit mogen we het huis "strippen". We willen zo snel mogelijk ons dossier volledig hebben om te kunnen indienen aangezien het dan nog makkelijk tot twee maanden en meer zou kunnen duren voordat we een definitief antwoord hebben. Geduld is een schoon deugd... Gelukkig is het ook nog een komen en gaan van huurders dus moet er ook regelmatig gepoetst worden. Ons zwembadje kreeg ook al een lenteschoonmaak en is terug blauw. De huurders die dinsdag toekomen willen extra betalen voor een verwarmd zwembadje. Benieuwd of ze ervan gebruik gaan maken.
De keuze valt weer op dezelfde tegels...
Het dak van de garage lekt... En er zitten ratten onder de pannen. Het vergif heeft al een eerste dode rat "opgeleverd"...
De oude badkamer ligt al op het containerpark...
Er werden al plannen gemaakt...
Lunch in een goed restaurantje in Chateauneuf-de Gadagne, een dorpje nabij Avignon, waar we nog nooit waren geweest.
We probeerden eindelijk het nieuwe restaurantje uit in Beaucaire. Amaai wat een ontdekking! Hier komen we nog....
Aangezien we in ons huisje ons nog wat moeten inhouden profiteerde de kapitein ervan om nu al onze nieuwe "zonnedoeken" te maken. De vorige waren versleten. Door de nieuwe doeken kunnen we een beetje doorkijken. We zijn al klaar voor de zomer!
Dit jaar vonden we geen kikkers in ons badje.
De Duitse overburen hebben hun boot overgedragen aan de nieuwe eigenaar. De laatste 2 nachten sliepen ze in ons huisje. Ze waren zeer dankbaar voor alle help en lieten chocolaatjes, wijn en een fiets achter.
En onze poes is nog steeds de allerschattigste, -liefste, ondeugenste...
Het reddingsvestje werd al terug verkocht wegens geen succes...
Inspectie...
Op de weegschaal... Ze weegt al 3,7 kg en blijft maar groeien...
De Duitse buurvrouw had wijnglazen aan ons gegeven. Om ze te transporteren had ze ze in een oude handtas gestoken. Billie is fan van de handtas, de baasjes van de glazen.
Billie mag terug buiten maar zit regelmatig op de steiger en vooraan op de boot, wat niet mag. En ze heeft ook weer het kleine bootje ontdekt. Vreemd hoe ze dan de hele tijd naar het kanaal aan het kijken is om in te springen. De baasjes staan bovenaan klaar om het net te gaan halen...
Vandaag is de laatste "werkdag" voor de matroos bij de gekende Deense verhuurfirma van vakantiewoningen. Na 12 jaar stopt onze samenwerking en dat is goed zo. Maar het is toch ook wel wat afscheid nemen van iets wat een grote rol heeft gespeeld in ons, en vooral dan de matroos, haar leven. De matroos heeft er enorm veel geleerd, welke huizen goed verhuren, wat er belangrijk was voor een goede verhuur etc. En het Frans werd er stevig mee verbeterd. Maar de stress om niet aan het gevraagde aantal contracten te komen of niet voldoende verhuur te hebben zoals de eigenaars verwacht hadden, was ook soms niet te onderschatten. Het aantal huizen en appartementen dat bezocht werden in die 12 jaar is niet meer te tellen maar het gaat zeker vlot boven de 1000, verspreid in de Gard, Bouches-du-Rhône, Herault, Ardèche en Aude. Op het hoogtepunt stonden er ongeveer 170 huizen in de matroos haar portefeuille. Bij de afsluit nu waren het er nog 75. Het contact met de klanten, rond rijden door de regio en het gevoel bij het tekenen van een contract zullen gemist worden. Maar andere dingen zoals bijvoorbeeld de manier waarop ze hun klanten soms behandelen of de tijd voor iets online te krijgen niet. De energie kan nu volledig gaan naar onze eigen verhuurwoningen en verbouwingsproject. De portefeuille staat nu op 5.
Van verschillende vrienden hadden we al foto's zien verschijnen vanop de Mont Ventoux, in de sneeuw. Elk jaar proberen we wel eens de berg op te gaan als er sneeuw ligt maar het was duidelijk dat we daar niet te lang meer mee moesten wachten want de lente is nu goed in het land en de temperaturen klimmen overdag al vlotjes tot aan de 20 graden. De sneeuw op de berg begint te smelten. We zochten dus een dag uit zonder wind, en met zon en reden met de kapitein z'n auto met winterbanden de berg op. Na de lunch met o.a. tartiflette, en met zicht op de Mont Ventoux, trokken we onze wandelschoenen aan. We hadden een wandeling in gedachten van ongeveer 8 kilometer maar al snel werd duidelijk dat dat niet zo evident was. Bij vertrek gleden we al over het ijs en staken onze voeten 10 centimeter diep in de sneeuw. Bij toeval vertrok er even achter ons een man die geoloog bleek te zijn en de Mont Ventoux zeer goed kende. Hij was ook verrast dat het zo moeilijk was om te wandelen in de sneeuw. Hij wist waar de weg lag wat hoger en we wandelden uiteindelijk toch nog vijf kilometer in de sneeuw. De matroos liep mooi achter de kapitein, in zijn voetstappen. Dat maakte de wandeling al een stuk minder vermoeiend.
