Etentje in de Cabro d'Or

In december 2020 kregen we een cadeautje toe via de post, een bon van Relais & Chateaux, gekregen van een klant van de matroos. Na wat opzoekwerk ontdekten we dat de "Relais & Chateaux" keten gaat voor kwaliteit en luxe, met het bijhorende prijskaartje. Eerst dachten we om met de bon een overnachting ergens mee boeken maar als snel bleek dit toch wel prijzig te zijn dus kozen we voor een "eenvoudig" etentje. Maar omdat we dit toch wel speciaal vonden wilden we de juiste moment afwachten en werd het dus altijd opnieuw uitgesteld. De bon bleef twee jaar geldig en zou dus gaan vervallen eind december. We planden het etentje dus in voor we naar Italië vertrokken, en gisteren was het dan eindelijk zover. De kapitein haalde z'n hemdje boven, de matroos zocht een kleedje in de kast en we reden met ons "beetleke" richting Les Baux de Provence voor een etentje in de Cabro d'Or. Ons autoke stond op de parking tussen de Ferrari's en andere dure bolides. In het restaurant was het interieur heel mooi en gezellig, en de andere gasten leken sympathiek en niet echt "chichi". Het restaurant naast de Cabro d'Or kost het driedubbele dus eigenlijk zaten we nog in de "bistro". Een menu in dit restaurant kost 95 euro. Hiervoor krijg je een hapje, twee voorgerechtjes, een hoofdgerechtje, kaas en dessert. Een flesje wijn heb je vanaf 40 euro. Al wat we voorgeschoteld kregen was heel lekker en onmogelijk om zelf thuis te maken. Het was heel fijn om eens te kunnen doen, een ervaring. 

Het theelichtje op de olijvenstronk vinden we heel mooi. De serveuse vertelde ons dat het te koop was in hun winkeltje. We zochten het even op het internet op en vonden de prijs voor het kunstwerkje in ijzer, 195€. Dat is al meer dan een "folieke". 

Les Baux de Provence, by night.

We zijn thuis!

We zijn terug thuis, allee ja, het is te zeggen... We slapen thuis maar verder zijn we nog niet zoveel aan boord geweest. We komen en gaan en hebben al afgesproken met vrienden in Uzès, gaan eten met klanten/vrienden in Nîmes en een avondje op café geweest en bij een italiaan gaan eten in St-Rémy-de-Provence. Verder proberen we de volgende weken wat in te plannen wat het werk betreft en stond er zelfs ook al een bezoekje aan de oorarts op het programma voor de matroos. Het werk voor de volgende weken is heel afwisselend van het opvolgen van de verkoop van een appartementje van onze klanten, tot een plafond in één van de kamers vervangen in de Neuf en airco installeren, badkamer omtoveren tot 2 badkamers, een renovatie van een appartement opvolgen, contractje tekenen voor de gekende verhuurfirma, poetsen van onze huisjes, etc. De lijst is (te) lang...

Nîmes

Nog eens naar de brico voor gyproc...

Op café... In St-Rémy-de-Provence is er een leuke Irish Pub.

Pasta/pesto.

Onze reis zit erop...

Tijdens onze laatste dag in Italië gingen we nog eens fietsen ten noorden van Siena. De rit (46 km) ging over berg en dal en langs vele wijngaarden, olijfbomen en over onverharde wegen. Onderweg kwamen we een restaurantje tegen waren we veel lekkers voorgeschoteld kregen voor een zacht prijsje. 

We begrepen niet goed wat het verschil is tussen een café lungo (links) en café Americano (rechts). Dus we bestelden beide en dan was het onmiddellijk duidelijk voor ons.

In Italië zijn er vaak niet veel koekjes in de tiramisu. Heerlijk!

In de verte zagen we Siena liggen...

Na 750 km rijden waren we terug thuis, in Beaucaire op onze Por que No. De vakantie in Italië zit erop. Italië, we hebben er een wat "haat/liefde" verhouding mee. Liefde voor het fantastische lekkere eten en drinken, de architectuur, mooie dorpen, steden, natuur en het weer. Maar wat we niet zo fijn vinden is het rijgedrag van de Italianen. Ze rijden heel egoïstisch en daardoor vaak gevaarlijk, al hebben we bijna geen ongevallen gezien. Ook niet leuk vinden we hun "skip the line" principe dat we her en der tegenkwamen. Tegen betaling kon je op verschillende plaatsen de rij voorsteken. En ze sorteren wel hun afval vergelijkbaar met in België, en daar kunnen de Fransen nog veel van leren. Maar langs de andere kant zie je op vele plaatsen afval liggen, zeker in het Zuiden.

We hadden het idee om naar de Appenijnen op vakantie te gaan, om te gaan fietsen en wandelen. Door een gebrek aan campings die open waren in oktober, en het minder mooie weer in de bergen, hebben we onze planning aangepast en zijn we naar de Amalfikust, Napels, Rome en Toscane gegaan na bijna twee weken in de Appenijnen. Deze bestemmingen stonden ook al lang te blinken op ons to do lijstje. Wel leuk zo'n vakantie vol verrassingen. En zeker als het weer dan ook nog eens schitterend is. We hadden verschillende lange broeken mee, pulls en zelfs winterjas. Het is allemaal in de kast kunnen blijven liggen.

De vakantie zit erop. We zijn terug thuis en hebben een berg was en een stevig to do lijstje. En dat vinden we ook best ok. Thuis is het gelukkig ook heel goed. De matroos heeft zin in wat "huismoederisme", om eens stoofvlees, kaaskroketten en soep te maken. En er staat ook werk op het lijstje waaronder de kapitein een handje helpen want die kapitein heeft enkele klussen voor onszelf, in onze huisjes maar ook bij klanten op de planning. En we kijken er ook naar uit om nog eens rustig met wat vrienden af te spreken. Die hebben we weinig kunnen zien de afgelopen tijd.

Intussen is de Por Que No her en der ook te zien op het internet. De Viarhona organisatie die het fietspad vanaf het meer van Genève tot aan de zee promoot heeft een foto met onze boot op in z'n reclamecampagnes opgenomen. De foto is 2 jaar geleden genomen zien we aan enkele details. Er komen niet alleen positieve reacties op. De foto lijkt het idee te geven dat er een fietspad is aan de haven van Beaucaire en dat is er inderdaad niet.