Fietsen tot aan de Pont du Gard

De kerk heeft weer een kogel te verwerken gehad. We hebben de voorbije week een tiental fietsenwinkels bezocht en uiteindelijk onze fietsen dicht bij huis (in Tarascon) gevonden. We hebben op een week veel bijgeleerd en vooral voor onszelf een goed beeld kunnen vormen van wat we juist wilden. De fietsenwinkels kloegen stuk voor stuk dat het moeilijk was om op dit moment fietsen te bestellen, dat ze ons niets konden garanderen, zelfs niet voor het voorjaar en dat ze ons slechts 1 of 2 modellen konden voorstellen. En dat was dan in het beste geval. Het verbaasde ons dan uiteindelijk dat we toch in één winkel, en dan nog zo dicht bij huis, twee fietsen vonden die aan onze voorwaarden voldeden en in stock waren. 

Op zaterdagnamiddag, na de nodige schoonmaken in onze huisjes, reden we van Beaucaire naar Pont du Gard, langs de "voie verte". Dit fietspad werd aangelegd op de vroegere spoorweg. De mistral blies stevig maar dat kon ons niet tegenhouden. Integendeel, daarmee konden we direct onze fietsen testen. De fietstocht was in totaal 50 kilometer, een goed begin.

's Avonds gingen we een pizza eten met vrienden in Avignon. Het is fijn om bij te kunnen babbelen en elkaar terug te zien. We prijzen ons gelukkig met onze vrienden die we ondertussen rond ons hebben.

Onze poes ligt er allemaal niet wakker van. Zij geniet van het zonnetje en haar bootje.

Op zondag hadden we afgesproken met vrienden voor een wandeling in Calvisson. We trokken na meer dan een week onze wandelschoenen nog eens aan voor een rustige wandeling van 10 kilometer. Er was geen wind in Calvisson dus dat was ook heel mooi meegenomen. Stille momenten waren er niet veel... 😀

Wat een leven...

Vandaag hadden we wat te vieren. Elf jaar geleden arriveerden we op 8 november met onze "Por Qué No" in Beaucaire, na bijna 2 maanden varen. Daar werd een glaasje op geklonken.

Tapas-avondje in de "Neuf"

We hebben onze vrienden een maandje en voor sommige zelfs langer moeten missen. We planden dus een spaans feestje in de "Neuf", met tapas, cava en ander lekkers. Dat het gezellig was!

Home sweet home.

Home sweet home. Gisterenavond genoten we nog van een laatste avond in de "Camelot" in Torroella de Montgri, alvorens deze ochtend in te pakken en naar huis te rijden. Er was nog even twijfel of we vandaag of morgen zouden vertrekken maar toen we de mist deze ochtend zagen besloten we toch om een dagje vroeger naar huis te gaan opdat we morgen een iets minder drukke dag hebben. En dat thuis zijn valt ook wel heel goed mee. We zitten hier goed, op ons bootje! Zo denkt onze poes er ook over...

Onze rondrit door de Franse en Spaanse Pyreneeën en de regio van L'Estartit zit erop. 

Op zaterdag regende het maar dat kon onze poes niet deren.

Het was gene kamelot in de "Camelot", en dat voor een menu van 19€.

Tijd om een volgende vakantie te plannen! Ons caravanneke heeft sinds de corona niet veel tripjes meer gemaakt. 

 

Wandeling nabij Roses

Vandaag reden we naar Roses, op bijna een uurtje rijden van L'Estartit. Het plan was om eens rond te kuieren door het stadje maar bij aankomst vonden we dat toch wat te toeristisch dus reden we door tot aan het einde van het stadje voor een kleine wandeling. De wandeling werd uiteindelijk 16 kilometer, maar het was wel de moeite.

Tijd voor een lunchke...

Dan kom je eindelijk boven aan de berg, nat in het zweet, en dan hoor je opeens een lawaai alsof er een camion aankomt en zie je een toeristentreintje passeren! 

We hebben dankzij onze vrienden, enkele jaren geleden, een restaurantje leren kennen in L'Estartit: Don Quijote. Het is heel eenvoudig maar ze zijn er vriendelijk en hebben er lekkere pizza's. 

En ook onze poes wordt op haar wenken bediend.