14 december 2018

Jumilla, een stad gekend dankzij de wijn.

We zijn gisteren weer wat zuidelijker gereden. Momenteel vertoeven we op 30 km ten westen van Murcia. 
We zijn hier al eerder geweest, de regio blijft indrukwekkend. Het landschap doet wat denken aan een woestijn en zelfs aan Marokko. Het klimaat is hier zeer droog. Het is niet de eerste dat we op camping "La Fuente" staan. Twee jaar geleden hebben we ook al op deze camping gestaan. Vanop de camping heb je op sommige plaatsen een heel mooi panoramisch zicht op de regio en bovendien zijn er twee verwarmde en deels overdekte zwembaden. Dat vinden we zeker een pluspunt. In de winter gaan we al wel eens graag "bubbelen". Na ons bezoek aan Jumilla vandaag gingen we zwemmen en wat baden in de twee zwembaden. Ze waren meer dan 35°C. Zalig! Enkele internetfoto's van de zwembaden:



Jumilla, een stad gekend voor zijn wijnhuizen, ligt op 40 minuten rijden van de camping. De rit er naartoe doet ons weer eens beseffen dat het een mooie regio is. 
De voorbije nacht was minder rustig dan gehoopt. Er was veel wind met windstoten tot 100 km/u wat ervoor zorgde dat ons carvanneke regelmatig mee bewoog met de wind.
De eerste stop in Jumilla was in het wijndomein "Bodegas Juan Gil". We hadden geen afspraak gemaakt voor een bezoek. Dit doen we ook nooit in Frankrijk. Maar hier in Spanje blijkt dat minder de gewoonte. We mochten even rondkijken en konden wat flesjes kopen maar een wijntje proeven, daar hadden ze niet echt de tijd voor.


We kuierden wat rond in Jumilla. Het stadje had wel wat mooie kerken en gebouwen. Boven op de berg lag een kasteel. Dit was echter in de winter op weekdagen gesloten. De wind waaide nog altijd, gelukkig wel wat minder hard als voorbije nacht. Het bleef echter nog vrij fris buiten, ongeveer 10-12°C. 















 's Middags gingen we lunchen in een restaurantje in hartje Jumilla. Het bleek een goede keuze. We kregen er de ene na de andere lekkere tapa voor onze neus.



Morgen trekken we onze wandelschoenen aan!

13 december 2018

Peñiscola, een stad omgeven door water.

Peñiscola ligt op 40 km langs de verharde weg en 16 km langs de niet-verharde weg. We kozen voor de verharde weg in het heengaan en de niet verharde weg om terug te komen. Peñiscola is een stad op een schiereiland. De stad is mede gekend dankzij tegenpaus Benedictus XIII (Pedro de Luna) die tussen 1411 en 1423 in het kasteel van Peñiscola woonde. In de stad staan nog veel authentieke gebouwen. Er is ook een mooie kust en langgerekte boulevard. De stad is op een stukje na volledig omgeven door water. In de winter is het er echter heel rustig. De meeste cafeetjes en restaurantjes waren dicht. Slechts een handvol toeristen vonden hun weg naar het stadje.
Onze wandeling in het stadje.








Nog toeristen...



Terrace with a view!




"Papa Luna"

De wijnkelder van een plaatselijk restaurantje.




We vonden dan toch een restaurantje dat open was met een menu voor 16€, 1 drankje inbegrepen. 
Na de lunch trokken we enkele kilometers verderop onze wandelschoenen aan voor een wandeling van ongeveer 10 km. We starten langs de kustlijn en kwamen langs de bergen terug. Hier zagen we op vele plaatsen stenen muurtjes staan. Op 2 kilometer voor afkomst stopte ons wandelpad. We volgenden een wandeling via Wikiloc maar blijkbaar was het wandelpad niet onderhouden of was de wandelaar die de wandeling erop had gezet heel avontuurlijk ingesteld. Wij moesten ons dus een weg zoeken door de bomen en struiken. Een ander pad zoeken was niet echt een optie aangezien het al na 17u was en dus niet zo lang meer licht zou zijn. Maar we hebben zonder kleerscheuren en met slechts enkele "sliding moves" van de matroos de auto terug gevonden.  


Peñiscola zie je in de verte liggen.










De vele stenen muurtjes...
Zegt de kapitein tegen z'n matroos terwijl we ons een weg banen door de bos: "Kom Bibi, we hebben geen tijd om foto's te trekken". ;)