14 september 2014

Etentje met de buren.

We gingen met onze buren lunchen. We hadden "La Table 2 Julien" gekozen nabij Uzès. Dat was smullen. Het menu voor €24 was van het begin tot het einde heel lekker. Je hebt geen keuze in het menu, maar gelukkig viel dit voor ons allen heel erg in de smaak. Hier keren we zeker weer.








Onze garage is gevloerd en ingericht, met rommel. De garage is niet zo groot en stond dus vrij snel vol. Nu hebben we binnen in ons huis alweer wat plaats om te werken.
Mr. Wit heeft ons de voorbije week weer goed bezig gehouden. De stand van zaken? Uiteindelijk was hij akkoord met grijze (gris moyen) aluminium ramen en plooiluiken in een iets donkerder grijs dan de ramen. De deur zal een houten of mogelijk zelfs een alumium deur worden naar zijn ontwerp in het grijs van de luiken. De goedkeuring voor de nieuwe bouwaanvraag die we moesten doen dankzij Mr. Wit zijn grillen heeft ons nog heel wat moeite en tijd gekost. Twee bezoeken aan de stadsdiensten, een tripje naar Arles voor niets aangezien Mr. Wit er niet meer was toen we aankwamen (niet tegenstaande dat we een 45 minuten ervoor hadden gebeld en hij ons gezegd had dat we mochten langs komen). Vervolgens kwam hij ook niet op onze afspraak om 16u30 opdagen. Bij de derde afspraak kwam Mr. Wit aanwandelen en heeft hij onze nieuwe bouwaanvraag ondertekend. Nu nog proberen ons subsidiedossier rond te krijgen. Al de documenten zijn ingediend. Nu is het wachten tot de verantwoordelijke tijd maakt om ons dossier te vervolledigen en naar Marseille te sturen. Normaal gezien zouden we dan midden november hierover meer nieuws hebben. Als de verantwoordelijke in Marseille tenminste akkoord is om ons dossier dan te behandelen. Ongeacht of het voor de afsluitdatum (midden oktober) binnen is of niet, hebben we hier slechts 14 dagen vooraf uitsluitsel over. Eens we bevestiging hebben dat ons subsidiedossier opgestuurd is mogen we wel met de werken beginnen. Traag maar zeker maken we vooruitgang.

10 september 2014

Versterking voor de Por Qué No

We hadden een verhuis van de Por Qué No gepland maar deze is jammer genoeg niet kunnen doorgaan. Onze houten palen staken dus voor niets in het kanaal op de "nieuwe" ligplaats. Onze buren die ons hadden geholpen om deze palen erin te steken schoten ons weer te hulp met het terug verwijderen van de palen en deze op onze "oude" ligplaats in het kanaal te steken. Dankzij deze palen kunnen we onze boot wat vaster leggen, "mistralproof". Bovendien zouden we dan niet langer over onze reling moeten kruipen als we op en af onze boot gaan. Heel mooi meegenomen! Nu moeten de palen nog wat versterkt worden. Het verplaatsen was alvast een fluitje van een cent met de kraan.
 Hoe ga je het snelst van de ene boot naar de andere? Je zet je voet in de lus van het touw aan de kraan en je bengelt als een aapje naar de andere boot.





De barbecues volgen elkaar in snel tempo op, met vrienden en klanten. Ons terrasje werd alweer getest en goedgekeurd. 

7 september 2014

Een zondag in september...

Wat doet een mens in het zonnige Zuiden op een zondag met weinig wind en zomerse temperaturen? Verkoeling zoeken in zee! We sprongen goed op tijd uit ons bed en reden naar Carry-le-Rouet, nabij Marseille, met "Ons Schip" in de koffer. Carry-le-Rouet, één van ons favoriete kuststadjes, heeft een trailerhelling waar je makkelijk je boot te water kan laten. Behalve op deze zondag omdat de duikclub de trailerhelling had ingepalmd. Gelukkig is "Ons Schip" klein en kunnen we die ook in de haven rechtstreeks in het water zetten. Tegen de avond was de duikclub alweer weg en konden we "ons schip" met onze wielen terug uit het water halen.
 Pompen!!
Onze vaartocht ging in de voormiddag naar de westkant van Carry-le-Rouet, in de namiddag naar de oostkant van Carry-le-Rouet.

Camping with a view!
Hele mooie blauwe zee... 


 Carry-le-Rouet



 Aangemeerd voor ons favoriet restaurantje in Carry-le-Rouet.


 Dessertje recht uit de diepvries.











Ons Schip gaat terug in de koffer...

6 september 2014

Blij weerzien met onze ex-buren.

Het was een blij weerzien eerder deze week met onze ex-buren. Hun boot is ondertussen van een andere eigenaar en dobbert in een andere haven. Gelukkig kennen onze vrienden de weg nog naar het warme Zuiden zodat we nog eens kunnen bijbabbelen op een terrasje.
We gingen eten in restaurant "Mas du Capoun" in Mollégès. Een heerlijk middagmenu in een mooi kader. De eigenaars zijn Belgen en dat kon je merken aan de afwerking, bediening en de inrichting van het restaurant. Indien je ook eens wil gaan eten in dit restaurant kan je best reserveren want het is regelmatig volzet.