Op zoek naar goud.

Volgens de weersvoorspellingen zouden we de laatste dag slecht weer gisteren hebben gehad. Het was rond de 15°C met wind en geen zon te bespeuren. We besloten om toch onze rondrit die we eerder niet hebben kunnen afmaken nog te doen. We reden dus naar de kust, richting het meest Zuidoostelijke punt van Spanje. Het plan was om de vuurtoren van Cabo de Gata te bezoeken wat het meest zuidoostelijke punt van Spanje is maar we lieten ons misleiden door onze reisgids en zagen de vuurtoren in de verte. Na een wandeling van enkele kilometers bergop met veel wind in de muts kwamen we bij een toren en hadden we pas door dat dit niet dé vuurtoren was. Die stond nog enkele kilometers verderop, makkelijk bereikbaar met de auto, maar wel langs een andere weg. Merde! ;-)

Aan cactussen geen gebrek. 

De bushalte. De weg naar de stranden was onverhard. We hebben onze auto dus in 4x4-stand gezet.

Met mooi weer kan je hier prachtige foto's nemen.

Bijna evenveel kleuren als een regenboog.

De toren in de verte die een vuurtoren had moeten zijn maar het niet was. Hieronder het zicht op de vuurtoren in de verte.

Zandheuvel in zicht!

Verlaten stranden en dorpjes.

Vissers in actie.

"Mirador"

Als we dan toch geen zon kunnen vinden gingen we maar goud zoeken. Volgens onze gids was er immers een oude goudmijn in Rodalquilar. Als we het dorp binnen reden vonden we eerst verlaten huizen. We volgende de bordjes richting de "Minas de Or" en we kwamen terecht op een onverharde weg door goudgele rotsen en langs de vroegere goudmijn. Onze auto was ondertussen een echte jeep geworden dus we volgenden deze weg gedurende een tiental kilometers terug richting camping.

Goud hebben we niet gevonden, maar vandaag schijnt de zon al terug volop!

Almería

Met onze buik vol pannenkoeken en Belgische bruine suiker reden we naar Almería, op slechts 30 km van onze camping. Onze gids, en het slechte weer (bewolkt, koud), deed ons wat twijfelen of we wel zouden gaan. Maar we gaven de stad het voordeel van de twijfel. 

In onze reisgids lazen we "Vanaf de top van de enorme Alcazaba, lijkt Almería op Noord-Afrika, met op de achtergrond een okerkleurige woestijn en een allegaartje van traditionele huizen met platte daken en hoge betonnen flats. Vanuit de haven vertrekken ferryboten naar Melilla, een van de Spaanse bezittingen op Marokkaans gebied." 

De stad is naar onze mening geen citytrip waard, maar wel een stop als je in de buurt bent. Onze wandeling door de stad viel beter mee dan vooraf gedacht mede door onze reisgids.

 De kathedraal van Almería.

 Alcazaba, Arabische burcht. Tijdens ons bezoek gesloten voor publiek.

 Gezellig terras van plaatselijk hotel.

 Deze trein laad- en loskaai ziet er niet meer gebruikt uit.

Rondrit in desierto de Tabernas en langs de kust langs Mojácar en Carboneras.

Het zonnetje was in topvorm, wij dus ook. We deden een rondrit van ongeveer 270 kilometer. De rondrit bleek net wat te ambitieus maar gaf ons wel een goed beeld van wat er in deze regio zoal te zien is. 

De eerste rit ging naar de desierto de Tabernas, 30 km ten noordoosten van Almería. In deze regio vind je een glooiend maanlandschap met enkele palmbomen, cactussen, indrukwekkende heuvels en ravijnen en kristalhelder licht. Ideaal voor vele filmmakers om westernfilms te maken met lage productiekosten. De oude filmsets van enkele Spaanse wildwestfilms kan je bezoeken in het themapark Mini-Hollywood en andere. Wij keken even over de hekken naar het park en zetten onze tocht verder.

Woestijnachtig landschap nabij Cabo de Gata.

Mini-Hollywood nabij Tabernas

We reden verder de bergen in op zoek naar mooie uitzichten in de Desierto de Tabernas. Deze vonden we. Het bochtenwerk hadden we na een half uurtje wel wat gehad en toen de uitzichten niet meer zo'n indruk meer op ons maakten daalden we terug af richting Sorbas, een dorpje dat boven een hoge ravijn hangt.

Bijna op de top van 2168 meter, bij het "Observatorio del Calar Alto".

Sorbas, gelegen in het Parque Natural de Karst en Yesos.

 "Mirador" nabij Los Molinos del Río Aguas

Na de bergen, naar de zee! We zetten koers naar Mojácar. Volgens onze reisgids was dit stadje vroeger één van de mooiste badplaatsen van Andalucía, voordat het in handen viel van de projectontwikkelaars. De ligging blijft wel spectaculair, hoog in de schaduw van de Sierra Cabrera en met uitzicht op de Middelandse zee. De zon maakte ons ondertussen duidelijk dat het bijna tijd was om aan de aperitief te beginnen. We genoten dus vooral vanuit de auto. De eerste indruk was positief dus hier keren we nog weer.

 Leuke bochten, hoge bergen maar niet voor iedereen even leuk aan de autowrakken te zien.

Voordat we huiswaarts reden passeerden we nog langs Carboneras en Agua Amarga. Eveneens leuke kuststadjes maar we verkennen ze later nog wel. Nu hadden we dorst!