Alès-Anduze: Bezoek aan de Bambouseraie & Grotte de Trabuc

Prachtig weer hier in la douce France. Tijd om wat meer van onze regio te gaan verkennen! We reden eerst naar Alès. We hadden immers van onze bootburen gehoord dat er daar een goed restaurantje zou zijn. We zullen het echter een andere keer moeten uittesten want de zaak was uitzonderlijk vandaag gesloten wegens ziekte. Jammer!

Gelukkig is Alès een grote stad en hadden we snel een ander restaurantje gevonden met een gezellig terras in het zonnetje.

Kfé Gourmand met chocolademousse, speculaas-tiramisu, crème brulée, slagroom en koffie. Moet ik nog zeggen dat dit heel lekker was?! 

Ongelofelijk die kleine weggetjes in de Cevennes. Je kan er amper met 2 auto's naast elkaar rijden maar je mag er wel, op sommige plaatsen, 70 tot 90 km/uur rijden. Geen wonder dat we veel moto's zijn tegengekomen.

Al heel lang staat de "Bambouseraie" in Anduze op mijn verlanglijstje om te bezoeken. Dat mag ik nu schrappen! Het bezoek aan de Bambouseraie was de moeite! De inkom voor volwassenen kost €8,60 en hiervoor kan je gedurende meer dan een uur rondlopen tussen heel heel veel bamboo-bomen, enkele sequioa's, bonsai's en vele andere tropische bomen en planten. Hierbij hadden we nog een stralende zon en ongeveer 23°C. We kregen er een echt vakantiegevoel van! Meer info over dit park kan je vinden op de website: http://www.bambouseraie.com/

 Sequoia, de langste boomsoort in de wereld.

 Een serre met zeer veel tropische planten...

 Een Bamboo-doolhof

Na de Bambouseraie zochten we wat verkoeling in de "Grotte de Trabuc" enkele kilometers verderop. Voor €9,20/persoon mag je mee met de zeer enthousiaste gids afdalen in de grotten. Het was een tijdje geleden dat wij nog een grot bezocht hadden en we waren dus onder de indruk van al dat moois gemaakt door de natuur. Vooral de verschillende "meertjes" in de grotten in combinatie met stalagmieten, stalactieten, "gordijnen", ...  waren heel mooi te zien. In de grot is het ganse jaar door 14 graden. Een uurtje later stonden we terug boven en konden we onze daguitstap afronden met een terugrit langs de mooie Franse wegen. Wat kan het weekend toch zalig zijn!

 Dit deel in de grot heeft de naam "duizenden soldaten".

Zwemspeeltjes

Het was alweer weken geleden maar eindelijk heb ik mijn zwemzak nog eens uit de kast gehaald. Onder het motto "wat beweging kan zeker geen kwaad" trok ik naar het overdekt zwembad in Beaucaire. Ik was echter niet de enige die dit idee had. Een heel opmerkelijk verschil tussen een zwembad in Frankrijk ten opzichte van in België is dat bijna 60% van de zwemmers in Beaucaire uitgerust zijn met "zwemspeeltjes". Ik werd in het bad aangevallen door zwemvliezen en plankjes en ze hadden nog andere dingen waar ik het bestaan niet van kende. In België zijn er ook meestal verschillende banen in het zwembad waaronder eentje voor trage zwemmers, snelle zwemmers, ... Hier in Beaucaire hebben ze daar nog niet van gehoord. Iedereen zwemt waar hij wil en dus door elkaar als het wat drukker is. Als er dan nog een aantal zwemmers rustig op hun rug of achteruit zwemmen, en dus niet zien waar ze zwemmen, begint het een uitdaging te worden. Na 10 lengtes werd ik er al aan herinnerd dat mijn conditie wat beweging kon gebruiken en had ik het al wel wat gehad met de drukte. Maar, ik ben met veel trots het zwembad buiten gestapt met 40 lengtes op mijn teller. Volgende week ga ik terug, same place, another time!

De markt in Beaucaire. We zijn het al gewoon ondertussen maar ik blijf het heel leuk vinden. Elke donderdag en zondag kunnen we te voet naar de plaatselijke markt voor groenten, bloemetjes en andere snuisterijen. Ik geef toe, die snuisterijen (kleding, kousen, potten, pannen, juwelen, ...) stellen niet zoveel voor maar brengen wel een leuke sfeer op de markt.

 Let op de linkerbovenhoek van deze foto: 27°C volgens de thermometer van de plaatselijke apotheker.

Celine, een vriendelijke vrouw die ons al heel veel olijven heeft verkocht was er vandaag (weer) niet. Maar ze heeft er een enthousiaste concurrent bij gekregen. Een vriendelijke verkoper, "Kaddour", met ook lekkere olijven. 

Het is een specialeke, onze bootpoes. Ik heb al vele poezen gezien maar zelden eentje dat zo rustig ligt te slapen gedurende meer dan een uur.

Ongelofelijk!!

Ik had vandaag het geluk om de vernieuwde toeristische trekpleister "Carrières de Lumières" met het spektakel "Gauguin Van Gogh, les peintres de la couleur" in Les Baux de Provence te bezoeken. Deze site is vanaf 30 maart 2012 terug open voor het grote publiek na 18 maanden gesloten te zijn tijdens het juridisch getouwtrek voor deze uitzonderlijke steengroeve. 

Voor mij was het de eerste keer dat ik deze plaats bezocht dus ik wist niet goed wat te verwachten en kon ook niet vergelijken met wat het vroeger was. Maar wat was ik onder de indruk! Wat je ziet is heel moeilijk te omschrijven. De toeschouwers krijgen gedurende 35 minuten een "film" te zien die geprojecteerd wordt over gans de steengroeve (5000m²) waarin je kan rondwandelen terwijl de film loopt. De maker van de film, Gianfranco Iannuzzi, heeft gespeeld met de verschillende vlakken in de steengroeve inclusief de grond. 
Ik had het gevoel dat ik in een schilderij van Van Gogh of Gauguin rond liep. Alsof je droomt met je ogen open. Een aanrader!

Enkele cijfers over Carrières de Lumières:
- Oppervlakte van de projecties: 6000 m² waarvan 4000 m² op de muren en 2000 m² op de grond)
- Hoogte van de projecties: 6-14 meter
- Installaties: 70 videoprojectors, 22 luidsprekers
- Aantal beelden die getoond worden per spektakel: ongeveer 3000
Ik ben alvast heel blij met het resultaat van onderstaande foto's genomen met mijn klein fototoestel. 
Website: http://carrieres-lumieres.com/ en http://www.gauguin-vangogh.com/

 De muren van de steengroeve

  

 Na de film over Van Gogh en Gauguin volgt nog een korte film met als titel "Metamorphoses", een reis tussen "les éléments" en "la matière".

Na de projectie van de film kan je verder de rest van de steengroeve ontdekken.

 Mathieu Defline, directeur van Carrières de Lumières

Na afloop van het bezoek mochten we gaan lunchen in La Cabro d'Or in Les Baux-de-Provence. Niet een restaurant waar we onder ons twee even zouden gaan eten, vooral door het prijskaartje. Maar een reden te meer om er extra van te genieten als je de kans krijgt. Heerlijk wat de kok daar op tafel heeft getoverd. Het adres en meer informatie over het restaurant is te vinden via deze link.