12 kilometer, 1000 hoogtemeters en een gletsjer als beloning.

De bediende van het toerismekantoor had ons aangeraden om naar de "Glacier Blanc" te wandelen, een gletsjer in het "Parc national des Écrins". De Glacier Blanc is de langste gletsjer van het Écrins-massief en strekt zich uit over ongeveer 5,5 kilometer. Hij ontspringt hoog in het massief, onder de Barre des Écrins, en daalt af tot ongeveer 2.450 meter. Wat ons vooral bijbleef, was hoe indrukwekkend groot de gletsjer is. En toch is hij de voorbije decennia sterk gekrompen: sinds 1986 trok de gletsjertong zich al ongeveer één kilometer terug.

We besloten haar advies te volgen en reden een uurtje tot aan de start van de wandeling voorbij Vallouise bij Pré de Madame Carle. Achteraf gezien bleek de wandeling met een 1000 meter hoogteverschil en 12 kilometer lang pittiger dan we vooraf hadden gedacht. We deden er in totaal ongeveer acht uur over. We waren tijdens de wandeling verrast dat er zelfs mensen met kleine kindjes de wandeling deden. Een wandeling die wij al zwaar vonden. 

Het pad voerde ons steeds hoger de bergen in, met onderweg prachtige uitzichten over het ruige berglandschap, én de gletsjer. We zetten door tot voorbij de Refuge du Glacier Blanc, vanwaar we uiteindelijk een schitterend zicht kregen op de gletsjer. Daar konden we de enorme ijsmassa in al haar glorie bewonderen. De meeste mensen stopten hier maar we besloten om toch nog een stuk verder te gaan om het van dichtbij te kunnen bekijken. Het werd technischer, eerder iets voor berggeiten, maar zeker de moeite. We hadden er een fantastisch zicht op de gletsjer, moeilijk in woorden te beschrijven.

Het laatste stuk van de route lieten we voor wat het was. Vanaf daar was de tocht vooral weggelegd voor ervaren alpinisten. Na de stevige klim konden we vooral genieten van het gevoel dat we toch maar mooi tot hier waren geraakt. Maar toen moesten we nog het ganse stuk terug wandelen. Het werd een stevige bergwandeling die we niet snel zullen vergeten. Moe maar voldaan zaten we rond 20u terug in ons caravaneke. 

De berghut komt in zicht...

In de berghut kwamen we even tot rust en genoten we van een stukje taart. Het idee begint te rijpen om ook eens in een berghut te overnachten. Het lijkt ons wel eens een ervaring...

En uiteraard waren er ook weer enkele marmotten.

Het is ondertussen na vijf uur, tijd om terug naar beneden te gaan. 

Onderweg kwamen we ook verschillende mensen tegen die met een soort "matras" op hun rug rondliepen. We vermoedden dat het om bouldermatten ging, die klimmers gebruiken om buiten te oefenen. Best grappig om te zien.