We hadden het idee om het vandaag wat rustiger aan te doen. Dus trokken we met de auto naar de Col du Galibier. Al snel bleek dat we niet de enigen waren met dat plan. Het was er behoorlijk druk, met heel wat auto’s, moto’s en vooral veel fietsers die de beroemde bergpas trotseerden.
De Col du Galibier ligt op maar liefst 2.642 meter hoogte. Op de top wandelden we even naar het uitzichtspunt, waar we opnieuw getrakteerd werden op een fantastisch panorama over de omliggende bergen.
Daarna reden we nog wat verder en stopten we bij één van de verschillende refuges om te lunchen. Vervolgens trokken we opnieuw onze wandelschoenen aan. De oorspronkelijke wandeling die we uitgezocht hadden, zou ongeveer 14 kilometer lang zijn met meer dan 600 meter hoogteverschil. Aangezien we het vandaag toch wat rustiger wilden houden, waren we blij dat we de route onderweg konden inkorten. Uiteindelijk werd het iets minder dan 10 kilometer.
Rustig was de dag dus uiteindelijk niet helemaal... Maar alweer waren we onder de indruk van al het moois dat we zagen.
Vandaag trokken we opnieuw onze wandelschoenen aan. Deze keer parkeerden we de auto in de buurt van Le Pied du Col, op een kwartiertje rijden van de camping, vanwaar we vertrokken richting de twee refuges en zelfs nog een stukje verder.
Uiteindelijk legden we ongeveer 15 kilometer af, met een hoogteverschil van zo’n 600 meter. Ook vandaag waren we weer onder de indruk van het prachtige landschap. We genoten van de indrukwekkende bergen, de vele mooie koeien met hun schattige oortjes en natuurlijk de speelse marmotten die we onderweg regelmatig zagen.
We leerden ondertussen ook heel wat bij over deze grappige bergbewoners. Marmotten worden gemiddeld 10 tot 15 jaar oud en houden jaarlijks een lange winterslaap van maar liefst 6 tot 8 maanden. Dat doen ze samen met hun familie, want marmotten leven in familiegroepen.
Kort nadat ze in het voorjaar uit hun winterslaap komen, meestal in april of mei, begint de paartijd. Ongeveer een maand later worden de jongen geboren. Een vrouwtje krijgt doorgaans 2 tot 6 jongen.
Bij gevaar fluiten ze luid naar elkaar. Ze graven uitgebreide holen met verschillende kamers en gangen, waar ze zich veilig kunnen terugtrekken. Hun tanden blijven bovendien hun hele leven doorgroeien. Knagen is dus niet alleen een bezigheid, maar pure noodzaak!
De Fransen zijn dol op het vieruurtje, de "goûter". Wij dus ook! Vandaag genoten we van een heerlijke appelcake met chocolade bij de Refuge de Chamoissière. Een leuke pauze tijdens onze tocht.
We raakten er aan de praat met de eigenares, die ons wat meer vertelde over haar berghut. De refuge is slechts enkele maanden per jaar geopend en biedt plaats aan ongeveer 18 overnachters. Aan het begin van het seizoen worden de voorraden per helikopter aangevoerd. Daarnaast kan ze gebruikmaken van een drie kilometer lange tunnel om spullen tot aan de berghut te brengen. Die tunnel is slechts voor enkele mensen toegankelijk, maar gelukkig behoort zij tot die bevoorrechte groep. Naast de inkomsten van de berghut heeft ze in de winter nog een andere job omdat het niet voldoende is om als inkomen. De refuge heeft een aantal vaste klanten die meteen boeken zodra de kalender opent. De slaapzalen worden vervolgens verder gevuld naarmate de reservaties binnenkomen.
Alles zag er bijzonder verzorgd uit. We vonden het dan ook erg leuk om even een kijkje achter de schermen te krijgen en te horen hoe het leven en werken in zo’n afgelegen berghut eraan toegaat.
