Meran 2000

Op dinsdag gingen we eens kijken wat Meran (of Merano in het Italiaans) te bieden heeft. De stad is de op één na grootste stad in Zuid-Tirol en is onder andere gekend voor zijn winkeltjes, promenade langs de rivier, thermen, skigebied Meran 2000 en ook dankzij keizerin Elisabeth (Sisi) die er de milde winters doorbracht van 1870 tot 1889. In Zuid-Tirol spreekt volgende de volkstelling in 2001 51,5% Duits, 48% Italiaans en 0,5% Ladinisch (Reto-Romaanse taal). Na de Eerste Wereldoorlog werd Meran, net als de rest van Zuid-Tirol, Italiaans grondgebied. Grote aantallen Italianen vestigden zich met overheidssteun in de stad. De meerderheid van de Zuidtirolers onder de stadsbevolking moest in 1943 op grond van een overeenkomst tussen Hitler en Mussolini de stad verlanten en naar Duitsland vertrekken. Na 1945 kwam slechts een deel van hen terug. Alle Duitse namen voor straten, pleinen, parken, monumentale gebouwen en stadswijken waren ondertussen vervangen door Italiaanse. Ook standbeelden die niet voldeden aan de code van de nationale geschiedenis verden vervangen door historische Italianen. In de jaren vijftig werd tweetaligheid doorgevoerd. Na de Tweede Wereldoorlog werd Meran één van de grootste toeristische centra van de regio. 

Er was veel volk tijdens ons bezoek. De terrasjes waren goed gevuld, de stad blijkt heel populair te zijn, vooral bij de Duitsers, Italianen en Oostenrijkers, Fransen, Belgen of Nederlanders zagen we er bijna niet.

Lunch op een terrasje met enkele Italiaanse specialiteiten: Bruschetta en Piadina. 

We besloten om vervolgens eens te gaan kijken wat de Meran 2000 te bieden heeft. Vanaf 14u is het "happy hour" voor de kabellift. Dan kan je enkele euros goedkoper de lift naar boven nemen. Wij gingen zoals de meeste toeristen wandelen in het ski-gebied.

 De omheiningen zijn hier altijd pareltjes, gemaakt in hout.

Ook op de camping in Völlan, op 25 minuten rijden van Meran, is het ook goed vertoeven, al zijn we er niet vaak. Onze poes is er ook opvallend goed in haar nopjes. 

Ons "grasmachine".

Wandeling en rondrit nabij Meran (Dolemieten).

We zitten in Noord-Italië, in de Dolomieten, in de sneeuw! Tenminste, als we wat hoger de bergen in rijden. Al jaren willen we de Stelviopas eens doen. En deze keer zag het er naaruit dat dit zou kunnen lukken, mits een omweg op weg terug naar Beaucaire. Toen we zondag onderweg waren naar Meran, in de Dolemieten, zagen we opeens een berichtje op Facebook dat de Stelvio pas nu langs beide kanten gesloten was wegens sneeuwval. De kant van Bormio is al enkele dagen dicht wegens rotsblokken op de weg, maar nu is ook de andere kant afgesloten. Hopelijk is de sneeuw gesmolten voordat we hier terug vertrekken zodat we eindelijk de Stelvio eens kunnen bezoeken. 

 Zondag was het rotslecht weer, niet ideaal voor onze "reisdag".

 Op weg naar de bergen...

Bij aankomst aan de camping in Meran zei een onvriendelijke man vanachter zijn bureau dat de camping volzet was. Hij kon ons ook geen andere camping aanraden. We zochten wat op het internet en vonden na enkele telefoontjes toch een camping waar nog plaats was. Ze is dubbel zo duur (€40/nacht) maar we werden er tenminste vriendelijk ontvangen en er liep geen drukke weg langs de camping. Bovendien hebben we ook nog een heel mooi uitzicht vanaf onze plaats.

We trokken na het ontbijt onze wandelschoenen aan om de streek wat te gaan verkennen. Prachtig is het hier... We zijn echter niet de enige die er zo over denken. Het is opvallend hoeveel volk er hier wandelt, fietst en rond rijdt. Alles is hier ook zeer goed georganiseerd. De wandeling was zeer goed aangegeven, er was een parking bij de start en ook aan een parkeerautomaat werd er gedacht.

 Luie koeien...

 Het eten op de menukaart is eerder Oostenrijks dan Italiaans. Voor een glaasje wijn betaal je slechts 1,30€. Een pintje is dan weer wel wat duurder (€4/0,5L).

 Toevallig kwamen we langs deze kerk (S. Caterina) die blijkbaar vrij gekend is aan de hoeveelheid toeristen te zien. Ze ligt inderdaad heel idyllisch. 

Na de lunch deden we nog een rondrit door de bergen van ongeveer 170 km. We reden eerst langs de Passeiervallei en Jaufenpas en keerden terug langs de Pennespas. We reden over twee passen hoger dan 2000 meter.